Olsaydım, olsaydım
Ben yağmur… olsaydım.
Düşseydim bulutlardan,
Kirpik de… dursaydım.
“Rahmetli Kayahan’ın yukarıdaki dizelerinin burada ne işi var?” sorusunu o sabah, zihnimde belirdiklerinde sordum kendime. Bir sevdanın kirpiğine usulca konmayı dilediği o naif “olsaydım”ını alıp; şimdi onu Türkiye siyasetinin sert, pragmatik ve merhametsiz masasına neden yatırdığım bilinsin isterim. Bu masada ne yağmurun romantizmi var, ne de kirpik de durmanın inceliği… sadece gücün soğuk matematiği görünür hale gelecek maalesef.
Sözcü Tv’ye kayyım atanarak internet hesaplarının da kapatıldığını öğrendiğim sabah… (aklıma nasıl düştü emin değilim halâ) Aklıma ilk olarak yukarıdaki dizeler geliverdi. Sabahın mahmurluğu tüm ağırlığıyla henüz üzerimdeyken; lirik ve bir o kadar da romantik olan bu dizelerin zihnime üşüşmesinin nedenini anlamam uzun sürmedi.
“Olsaydım, olsaydım… …..” İktidar aklının, yerinde olsaydım…
Seçimlerden söz edilmeye başlanmış ve seçimler bu kadar yaklaşmışken, Muhalif kanallardan Sözcü Tv’yi de, TELE-1, T24, HALK TV gibi etkisizleştirirdim. “Yerinde olsam… ben de aynısını yapardım”derken yakaladım kendimi. Meğer, muktedirin aklı ve duyguları yapışmış dilime. (Maazallah!.. empatiden sempatiye dönüşür diye kaygılandım bir an.) Muktedirin yerinde olmak da hiç kolay değilmiş sevgili okurlar! Neler göze alınıp, nelerden vazgeçilebiliyor bir bilseniz. Siz de dersiniz ki; “ben de gözümü kırpmadan aynısını yapardım!”
“Olsaydım… olsaydım.” işte… “Sözcü Tv’ye kayyım atandı.” haberini duyduğumda ters yönlü bu ironik empati, -stratejik özdeşleşme- boş yere oluşmuş değil zihnimde; “ben de olsam böyle yapardım.”
Hem, başka ne yapabilirler ki? Ortak akla göre diğer seçeneklerin neredeyse tümü, yasal, hukuka uygun, olağan ve demokratik. Ancak bunların olduğu hiçbir senaryoda, gelen anket sonuçlarından, iktidarın bir kez daha kazanama ihtimalinin zayıfladığını görüyor olmalı ki; çaresizce çare üretmeye çalışıyor.
İktidarın yerinde olsaydım ben de aynısını yapardım; çünkü yaklaşan seçim atmosferinde seçmenin zihnini şekillendiren en güçlü aracın anlatı üstünlüğü olduğunu bilirdim. Sayıları son derece sınırlı ekranlarda her akşam ekonomi, geçim sıkıntısı ve yönetim eleştirileri üzerinden yükselen kesintisiz bir muhalefet korosunun, sandık matematiğini doğrudan etkileyebileceğini öngörürdüm.
İktidarın yerinde olsaydım ben de aynısını yapardım; çünkü mevcut hukuki ve idari mekanizmaları, yani devletin kurumsal aygıtlarını (TMSF gibi) bu yönde işletme yetkisi elimdeyken bunu kullanmaktan çekinmezdim. Siyaset biliminde “gücün doğası”, elindeki enstrümanları kendi bekası ve düzen tanımı lehine kullanmayı rasyonel kılar; iktidar açısından bakıldığında bu bir keyfiyet değil, “devlet ve düzen refleksi” olarak okunur.
İktidarın yerinde olsaydım ben de aynısını yapardım; çünkü tek bir kuruma yapılan müdahalenin sadece o kurumla sınırlı kalmayacağını, diğer tüm medya organları, gazeteciler ve yorumcular üzerinde güçlü bir otosansür ve caydırıcılık duvarı öreceğini hesaba katardım. Bir taşı yerinden oynatarak bütün zemini hizaya sokmanın, tek tek her sesle uğraşmaktan çok daha az maliyetli bir yöntem olduğunu bilirdim.
İktidarın yerinde olsaydım ben de aynısını yapardım; çünkü muhalefetin kendi tabanını diri tuttuğu, moral ve motivasyon depoladığı en önemli iletişim kanallarından bir kaçını kesmenin, karşı cephede yaratacağı dağınıklığın ve moral bozukluğunun, sandığa “katılım düşüklüğü” veya “umutsuzluk” olarak yansıyacağını görürdüm.
İktidarın yerinde olsaydım ben de aynısını yapardım; çünkü kriz dönemlerinde gündemi belirleyen taraf olmanın hayati önem taşıdığını bilirdim. Toplumun mutfaktaki yangını veya ekonomik verileri konuşması yerine, günlerce sürecek yeni bir siyasi-hukuki tartışma başlığı açarak, gündem kontrolünü yeniden elime almayı rasyonel bir hamle sayardım.
İletişim stratejisi bakımından yeterli deneyime sahip olduğumu düşündüğüm için -tevazuumdan bir an uzaklaşmama izin verin lütfen.- siyaset sosyolojisinde muktedir aklın, pragmatik yöntemlerle değerlerinden uzaklaşmakta sakınca görmeyeceği tespitiyle; belediye başkanı ve milletvekili transferlerini ilkesel olarak doğru bulmadıklarını ifade ettikleri sayısız beyanlarını hatırlayın lütfen!
Evet iktidarın penceresinden bakınca her şey ne kadar rasyonel, ne kadar “doğru” ve kadar kitabına uygun, değil mi? İşte meselenin en can yakıcı yeri de tam burası: Siyaseten “doğru” olan, her zaman adil değildir; hukuki bir kılıfa uydurulan da, vicdani değildir. Bir iktidar kendi geleceğini korurmak adına halkın haber alma hakkını, hangi mecradan olursa olsun; feda ediyorsa, orada artık siyaset değil güç konuşuyordur ve demokrasiden söz edilemez. Muktedir güç, kendi bekası için sesleri susturmayı rasyonel bulabilir ki; onlar toplumun en azından muhalif kesiminin nefes borularıdır. Bu yüzden bendeniz, o koltuğa empati uğruna bir an oturmuş olsam da orada daha fazla kalmayacağım. “Doğru” görünen yanlışların mimarı muktedir olmaktansa, aranızdaki sıradan yerime dönüp, Rahmetli Kayahan’ın dizelerindeki gibi yağmur olup düşmeyi değil; bir vicdan olmayı tercih ederim.
Saygılarımla…







